Andzer Photography

because open eyes matters...

Προσομοιώνοντας το Βάθος

 

Η απόδοση του “βαθους” σε μιά φωτογραφία δεν είναι αναγκαστική προυπόθεση για να κάνει κανείς μιά υπέροχη φωτογραφία. Φυσικά και υπάρχουν εξαιρετικές φωτογραφίες που μιλάνε στη φαντασία μας, και που θα τις χαρακτήριζε κανείς επίπεδες. Αλλά αυτές αποτελούν εξαίρεση. Η παρουσία της τρίτης διάστασης (στην πλειοψηφία των περιπτώσεων) είναι ένα από τα σημαντικά πλεονεκτήματα που δίνει ο δημιουργός στο έργο του και οδηγεί σε μιά απολαυστική εικόνα.

Ο δημιουργικός φωτογράφος πρέπει να γνωρίζει πως θα αποδώσει την τρίτη διάσταση στην φωτογραφία του, άσχετα με το αν θα το χρησιμοποιήσει σαν τεχνική ή όχι.

 

Joy

Η προηγούμενη φωτογραφία δεν έχει καμία αναφορά βάθους, αλλά δεν ήταν αυτό που ζητούσα σ αυτή τη σύνθεση.. Ενώ στην αμέσως επόμενη, η προσπάθεια να αναδειχτεί το βάθος ήταν εμφανής.

Στο “Μάτι του φωτογράφου”, έκανα μιά αναφορά στην αναγκαιότητα της προσομοίωσης της τρίτης διάστασης, δηλαδή του βάθους. Συγκεκριμένα, έθιξα τη μεγάλη διαφορά ανάμεσα στον πραγματικό τρισδιάστατο κόσμο και στην ψευδαίσθηση βάθους της δισδιάστατης εικόνας. Υποσχέθηκα τότε να αναφερθώ σ αυτό το θέμα αργότερα. Ηρθε λοιπόν η ώρα να το ακουμπήσουμε!

Robbed again

Θα αναφερθώ σε συντομία σε κάποιες από τις τεχνικές που χρησιμοποιούν, εσκεμμένα ή όχι, όσοι ασχολούνται με την δημιουργία εικόνας, προκειμένου να δώσουν στον θεατή τους την επίπλαστη αίσθηση βάθους στις δημιουργίες τους.

 

ΣΥΓΚΛΙΝΟΥΣΕΣ ΓΡΑΜΜΕΣ – ΣΗΜΕΙΑ ΦΥΓΗΣ

Αν κάποιος σας στείλει μιά καρτ ποστάλ από τη Φλωρεντία της Ιταλίας, το πιθανότερο θα είναι να περιέχεται μεσα στην εικόνα, εκτός από την περιβόητη Ponte Vecchio, και εκείνος ο πανέμορφος τρούλος του καθεδρικού ναού, που δεσπόζει, όντας ψηλότερος από τα περισσότερα κτίρια της υπέροχης αυτής πόλης. Λίγοι όμως είναι αυτοί που ξέρουν ότι αυτός ο τρούλος ήταν ένα αρχιτεκτονικό θαύμα (για την εποχή του), και ότι κατασκευάστηκε τον 15ο αιώνα από τον δαιμόνιο αρχιτέκτονα Fillipo Brunelleschi. Ελάχιστοι γνωρίζουν ότι πριν τον Brunelleschi, κανείς δεν είχε ιδέα για τους νόμους της προοπτικής (στη ζωγραφική). Ηταν ο προικισμένος Brunelleschi (χρυσοχόος, αρχιτέκτονας, γλύπτης, ζωγράφος) που μελέτησε για πρώτη φορά αυτό που σήμερα θεωρείται δεδομένο και τόσο απλό! Το σημείο φυγής! Την γραμμική προοπτική ενός σημείου.

DSC_0785-8

Ο Brunelleschi, από όσο γνωρίζω, δεν ήταν κανένας εμπνευσμένος (ως προς τη θεματολογία του) ζωγράφος, ούτε σώζονται ζωγραφικά έργα του που να εκτίθενται σαν αριστουργήματα. Αλλά ήταν ο πρώτος που ζωγράφισε μερικές ενδιαφέρουσες (ως προς την τεχνική) σκηνές, χρησιμοποιώντας γραμμική προοπτική και σημείο φυγής, που νομίζω πως τα ανακάλυψε περισσότερο σαν αρχιτέκτονας παρά σαν ζωγράφος.

Kiss the clouds on a rainy day..

Ανάμεσα στα έργα του ήταν ένας πίνακας (θεωρείται χαμένος) που παρουσιάζει την πρόσοψη του Βαπτιστηρίου της Φλωρεντίας, όπως φαίνεται από την δυτική πόρτα του καθεδρικού ναού. Το παράξενο είναι ότι ο πίνακας αυτός κατασκευάστηκε με μιά τρύπα στο κεντρο, ακριβώς στο σημείο φυγής. Και το πιό παράξενο ήταν ότι δεν ήταν ένας πίνακας για να τον βλέπει κανείς από μπροστά. Ο Brunelleschi τοποθετούσε τον πίνακα απέναντι από έναν καθρέφτη και ζητούσε από το θεατή να βλέπει το έργο του από την πίσω (μη ζωγραφισμένη) πλευρά, μέσα από την τρύπα! Δηλαδή, έβλεπε κανείς το έργο, βλέποντας μέσα από την τρύπα την αντανάκλαση της ζωγραφισμένης μεριάς πάνω στον καθρέφτη! Λένε ότι ηθελε έτσι, δίνοντας έμφαση στην προοπτική του έργου του, να το ελέγξει κανείς όχι συγκρίνοντας το με το ίδιο το Βαπτιστήρι, αλλά με την αντανάκλασή του, σύμφωνα με τους νόμους της ευκλείδιας γεωμετρικής οπτικής. Δεν ξέρω τι ακριβώς κατάφερε με αυτό, πάντως έδειξε στους καλλιτέχνες της εποχής του πως να ζωγραφίζουν τα έργα τους, ώστε να τα κάνουν ρεαλιστικά και όχι επίπεδα και δισδιάστατα, όπως τα έκαναν οι μέχρι τότε ζωγράφοι. Η δουλειά του διαδόθηκε ευρέως και υπήρξε η βάση της μεθόδου εργασίας των ζωγράφων, από τον Donatello, Masaccio και Leonardo (που ήταν σύγχρονοι του), μέχρι την εμφάνιση της φωτογραφίας. Ο Brunelleschi στην ουσία εφηύρε την φωτογραφική οπτική.. Και ίσως έκανε την πρώτη “εγκατάσταση”..Πολλοί θεωρούν το έργο του σαν απαρχή της εποχής της Αναγέννησης.

Tunel

Το “Σημείο Φυγής” είναι το σημείο (στο άπειρο) στο οποίο συγκλίνουν παράλληλες (μεταξύ τους) γραμμές, που είναι μη παράλληλες με το επίπεδο της εικόνας.. :-Ρ Μπερδεμένο, ε? Πρακτικά σημαίνει το “πώς βλέπουμε λοξά, τις παράλληλες μεταξύ του γραμμές, να χάνονται στο βάθος”. Όπως καταλαβαίνετε, το σημείο φυγής είναι κατασκεύασμα της φαντασίας μας και δεν υπάρχει πραγματικά! Είναι αυτό όμως που μας βοηθάει να καταλάβουμε την τρίτη διάσταση της εικόνας, το βάθος!

Παράδειγμα, οι γραμμές του τρένου, οι γραμμές του δρόμου, τα καλώδια μεταφοράς ρεύματος, οι δεντροστοιχίες, οι κιονοστοιχίες, οι ακμές ενός κτιρίου, οι όχθες ενός ποταμού, της θάλασσας, το παιχνίδι των κυμάτων, τα φυτά σε μιά καλλιέργεια, το εσωτερικό ενός τούνελ, ένας φράχτης, κλπ. όλα δημιουργούν στο μυαλό μας δέσμες παράλληλων γραμμών. Ολες αυτές οι γραμμές ξέρουμε από την εμπειρία μας ότι είναι μεταξύ τους παράλληλες. Αλλά, όταν τις βλέπουμε λοξά, δεν τις βλέπουμε παράλληλες, τις βλέπουμε συγκλίνουσες, να συγκλίνουν δηλαδή κάπου στο βάθος. Μόνο αν η γωνία θέασης είναι μικρή και κάθετη σ αυτές, φαίνονται πραγματικά παράλληλες μεταξύ τους και με το επίπεδο της εικόνας.

back to 1997

Η μαγεία της γραμμικής προοπτικής έγκειται ακριβώς εκεί. Το μυαλό μας ξέρει ότι πχ. οι γραμμές του τρένου, ασχέτως πως τις βλέπουμε, λοξά ή ίσια, είναι πάντα μεταξύ τους παράλληλες. Αποκλείται εντελώς το να μην είναι!! Βλέποντας λοιπόν μιά εικόνα που περιέχει, μεταξύ των άλλων, γραμμές τρένου, οι οποίες να χάνονται στο βάθος του ορίζοντα (στο σημείο φυγής τους), ξέρει ότι είναι μεταξύ τους παράλληλες (ενώ δεν τις βλέπει έτσι) και προσαρμόζει όλη την υπόλοιπη εικόνα πάνω σ αυτό το δεδομένο. Δηλαδή βλέπει και τους υπόλοιπους όγκους της εικόνας, που σχετίζονται με τις συγκλίνουσες γραμμές, ανάλογα!

Στην παρακάτω φωτογραφία, οι γραμμές των παράθυρων είναι, εννοείται, οριζόντιες. Δεν φαίνονται όμως έτσι, το μάτι μας όμως προσαρμόζεται και χρησιμοποιεί τη σύγκλισή τους σαν τρίτη διάσταση.

Why he did what he did..

Το μυαλό μας συγκρίνοντας αυτό που ξέρει με αυτό που βλέπει, αντιλαμβάνεται το κοντά και το μακριά. Αντιλαμβάνεται το βάθος. Αρα, αρκεί να εντάξουμε λοξά μέσα στην φωτογραφία μας γνωστές εικόνες, που έχουν έντονες παράλληλες γραμμές, για να δώσουμε συνολικά και ξεκάθαρα στην εικόνα μας την αίσθηση του βάθους.

who cares if we get wet?

Το μέγεθος παίζει ρόλο. Συγκλίνουσες γραμμές μεγάλου μήκους που κυριαρχούν μέσα στην εικόνα μας, δίνουν πολύ πιό έντονο εφέ βάθους! Συνεπώς, το εύρος της γωνίας θέασης μπορεί να αναδείξει περισσότερο (ή όχι) την τρίτη διάσταση. Οι φωτογραφίες με ευρυγώνιο φακό πλεονεκτούν ως προς αυτό τον παράγοντα. Ο ευρυγώνιος φακός αναδεικνύει πιό εύκολα το βάθος. Η προηγούμενη φωτογραφία είναι με τηλεφακό. Παρότι έχει έντονη τη γραμμή, η προοπτική της είναι ρηχή.

WatchTower

Μιά εικόνα μπορεί να έχει περισσότερα από ένα σημεία φυγής. Αυτό το αντιλαμβανόμαστε πιό εύκολα σε εικόνες κτιρίων, που έγιναν με ευρυγώνιο φακό. Ένα κτίριο που έχει μιά κυβική δομή, έχει τρία σετ παράλληλων γραμμών. Δηλαδή τις γραμμές των τριών διαστάσεων. Έτσι δημιουργούνται στην εικόνα μας τρία σημεία φυγής. Μπορεί να υπάρχουν και περισσότερα. Μπορεί να το δει κανείς αυτό στην παραπάνω φωτογραφία.

The storm

Η ύπαρξη σημείων φυγής δίνει μιά ρεαλιστική ζωντάνια στη φωτογραφία μας, και μπορεί να γίνει από μόνη της η αιτία για να σταθεί περισσότερο το κοινό μας επάνω της και να τη θαυμάσει. Ο θαυμασμός εκφράζεται συνήθως με τη φράση “υπέροχη γωνία!”, ή “είναι σαν πίνακας!”, Στην ουσία όμως αυτό που υποννοεί η φράση είναι: “είναι υπέροχο που χρησιμοποίησες τα σημεία φυγής στην εικόνα σου και μου έδωσες την αίσθηση του βάθους”. Στην ουσία, αυτό που κάνουμε ψάχνοντας τα σημεία φυγής, είναι το να ψάχνουμε τη σωστή γωνία θέασης!

Αντιστρέφοντας λοιπόν τη σκέψη, όταν ψάχνουμε τη δυνατή γωνία θέασης, βλέπουμε και τακτοποιούμε στο κάδρο μας τις συγκλίνουσες γραμμές και τα σημεία φυγής.

Rain is over! Let's have a ride!

Όταν το μυαλό μας καταλάβει την ένοια του βάθους στην εικόνα, βοηθούμενο από τα σημεία φυγής, αντιλαμβάνεται αντίστοιχα και το μέγεθος των όγκων. Ένα κτίριο που έχει φωτογραφηθεί από χαμηλά, με ευρυγώνιο φακό, και ο φωτογράφος έχει φροντίσει να διαγράφονται σωστά μέσα στο κάδρο οι συγκλίνουσες γραμμές, φαίνεται ρωμαλέο, παρότι η πραγματική του οπτική πληροφορία το δείχνει να μικραίνει από κάτω προς τα πάνω. Το μυαλό ξέρει ότι αυτό δεν συμβαίνει προαγματικά. Ξέρει ότι τα περιγράμματά του είναι από κάτω προς τα πάνω παράλληλα, και έτσι βλέπει ένα τεράστιο κτίριο. Ο έξυπνος φωτογράφος (ή ο ζωγράφος) μπορεί να παίξει με το μυαλό μας. Μπορεί, παίζοντας με ψεύτικα σημεία φυγής, να διαστρεβλώσει μιά εικόνα, Χρησιμοποιώντας τους κανόνες της προοπτικής, που το μυαλό μας “ξέρει” πως είναι, μπορεί να το αναγκάσει να αντιλαμβάνεται κάτι άλλο από αυτό που πραγματικά συμβαίνει. Να μας κάνει να νομίζουμε ότι βλέπουμε κάτι άλλο απ αυτό που βλεπουμε πραγματικά. Να δημιουργήσει μιά οπτική απάτη, ή ένα οπτικό εφέ.

 

ΕΜΠΡΟΣ – ΠΙΣΩ ΣΥΣΧΕΤΙΣΜΟΙ

Η τεχνική της χρήσης συγκλινουσών γραμμών για την επίτευξη του στοιχείου του βάθους είναι ο πιό εύπεπτος τρόπος προσέγγισης, και ίσως ο ευρύτερα χρησιμοποιούμενος, από αυτούς που μόλις ξεκινάνε να κολυμπάνε στο πέλαγος που λέγεται “φωτογραφια”.

Με την ευκαιρία, κάνοντας μιά παρένθεση, θέλω να πω πως δε μ αρέσει η λέξη “αρχάριος”, μου δημιουργεί μιά κακή γεύση στο στόμα. Γιατί πιστεύω πως η φωτογραφία είναι βασικά η τέχνη του να “βλέπει” κανείς, και αυτό το μαθαίνουμε ήδη από τα πρώτα μας βήματα σ αυτό τον κόσμο. Υπάρχουν πολλοί νεοεισερχόμενοι στο άθλημα που έχουν ήδη μιά πολύ καλή ματιά, χωρίς καν να έχουν ακουμπήσει στα χέρια τους αυτό το μαραφέτι που λέγεται φωτογραφική μηχανή. Με εξαιρετικές ιδέες και αισθητική! Και επειδή ο “αρχάριος” είναι σαν έννοια συνυφασμένος με τον αδαή και ίσως ακαλλιέργητο, δεν μ αρέσει. Από την άλλη, το καταπληκτικό με τη φωτογραφία, είναι πως, όπως και με τις υπόλοιπες τέχνες, δεν σταματάει κανείς ποτέ να εκπλήσεται από τη δύναμή της και να “μαθαίνει”. Προσωπικά, παρότι έχω πολλά χρόνια διαρκούς φωτογραφικής εργασίας, συνέχεια μαθαίνω, σκαλίζω νέες ιδέες και πολλές φορές αισθάνομαι “αρχάριος”. Γι αυτό προσπαθώ να μην χρησιμοποιώ αυτό τον όρο.

Ξαναγυρνώντας στις τεχνικές απόδοσης του βάθους μιας σκηνής, δεν είναι καθόλου απαραίτητο να έχει κάποιος μέσα στη φωτογραφία του συγκλίνουσες γραμμές και σημεία φυγής, για να κάνει μιά υπέροχη φωτογραφία, που να έχει και βάθος. Στην πραγματικότητα, μπορεί το θέμα μας να μην περιέχει τίποτα από όλα αυτά, ή μπορεί να μην θέλουμε να τα εντάξουμε για λόγους αισθητικής.

Η παρακάτω φωτογραφία δεν έχει εμφανείς γραμμές, αλλά η προοπτική της είναι έντονη! Εκμεταλλεύεται εμπρός - πίσω συσχετισμο!

Knocker

Αναζητώντας λοιπόν εναλλακτικούς τρόπους απεικόνισης του βάθους μιάς εικόνας, θα πρέπει να σκεφτούμε τι σημαίνει η λέξη “΄βαθος εικόνας”.

Βάθος εικόνας, κατά τη γνώμη μου, είναι το να μπορεί ο θεατής να καταλάβει τι είναι εμπρός και τι πίσω σε μιά εικόνα, πόσο απέχουν το εμπρός από το πίσω, τι είναι μεγάλο και τι μικρό..

Winter Colors II

Για να δώσουμε στο θεατή αυτές τις πληροφορίες για τα αντικείμενα της εικόνας που βλέπει, θα αξιοποιήσουμε για μιά ακόμα φορά το μυαλό του, τη φαντασία του και την εμπειρική του γνώση για τον κόσμο μας.

Dion

Παραδείγματος χάρη, ας πούμε ότι από την πείρα μας, γνωρίζουμε πόσο ψηλή και ογκώδης μπορεί να είναι μιά ώριμη βελανιδιά. Αν λοιπόν βάλουμε μέσα στην εικόνα μας δύο τέτοια δέντρα που είναι μεταξύ τους σε διαφορετικό βάθος, ακόμα κι αν δεν υπάρχουν συγκλίνουσες γραμμές και σημεία φυγής, ο θεατής θα γνωρίζει αυτόματα ποιό δέντρο είναι εμπρός και ποιό είναι πίσω, ακόμα και αν βρίσκονται σε μεγάλη απόσταση μεταξύ τους. Αυτό γίνεται αυτόματα, συγκρίνοντας το σχετικό φαινομενικό μέγεθος τους στην εικόνα. Ξέρουμε με σιγουριά δηλαδή ότι η μπροστινή βελανιδιά είναι η μεγάλη και η πίσω η μικρή. Και αντιστρόφως! Δηλαδή, αυτή που φαίνεται μικρή, απέχει από μας περισσότερο από τη μεγάλη. Και ίσως, από την αναλογία μεγεθών τους, έχουμε και σαφή αίσθηση της μεταξύ τους απόστασης! Η ευκλείδια γεωμετρία στην πράξη!!

Στην παρακάτω θαλασσογραφία μπορεί κανείς να συσχετίσει τα κατάρτια αριστερά με τα κατάρτια στο βάθος και να έχει μιά πολύ καλή αντίληψη προοπτικής.

another seascape

Αλλά το καταπληκτικό στην ιστορία με τις βελανιδιές δεν είναι το τι εισπράτουμε σαν θεατές της εικόνας γι αυτά τα ίδια όμορφα δέντρα. Είναι το ότι αυτή η πληροφορία “διαχέεται” σε όλη την εικόνα!! Είναι τό ότι οποιοδήποτε αντικείμενο υπάρχει στην εικόνα συγκρίνεται με τις βελανιδιές, που ξέρουμε πόσο πιό ψηλές, ογκώδεις κλπ μπορεί να είναι, σε σχέση με έναν άνθρωπο, ένα αυτοκίνητο, ή οτιδήποτε άλλο στην εικόνα, και βγάζουμε αμέσως συνειρμικά συμπεράσματα για το μέγεθός του κάθε αντικειμένου, την απόσταση του από μας κλπ. Δηλαδή έχουμε αμέσως ξεκάθαρη την αίσθηση του βάθους στην εικόνα.

evening breeze

Κοντολογίς, χρησιμοποιώντας μέσα στη σύνθεσή μας μερικά ίδια αντικείμενα τοποθετημένα σε διαφορετικό βάθος στη σκηνή, τα οποία ο θεατής της εικόνας μας γνωρίζει καλά, και μπορεί να τα πάρει υπόψη του σαν μέτρο σύγκρισης για τα υπόλοιπα στοιχεία της σύνθεσης, έχουμε την τρίτη διάσταση στη φωτογραφία μας.

Fallen

 

ΕΠΙΚΑΛΥΨΗ ΔΙΑΔΟΧΙΚΩΝ ΣΤΟΙΧΕΙΩΝ

Μιά άλλη χαρακτηριστική δυνατότητα του εγκεφάλου του θεατή μας, που μπορουμε σαν φωτογράφοι να αξιοποιήσουμε, για να δώσουμε το στοιχείο του βάθους, είναι η αυτόματη αντίληψη του εμπρος και του πίσω, ανάμεσα σε επικαλυπτόμενα στοιχεία.

Bus drivers' strike

Το μυαλό μας ερμηνεύει αμέσως μιά εικόνα που του παρουσιάζει δύο γνωστά του αντικείμενα σε επικάλυψη, ως εξής: Αυτό που καλύπτει το άλλο είναι εμπρός. Αυτό που καλύπτεται είναι πίσω. Δεν μπορεί να γίνει ανάποδα!! :) Μπορεί να ακούγεται απλό, αλλά πρέπει να το σκεφτεί κάποιος για να το κάνει πράξη.

Στην παρακάτω φωτογραφία η αίσθηση του βάθους δίνεται από τη διαδοχική επικάλυψη των δέντρων.

:-)

Συνεπώς, αν παρουσιάσουμε μιά σκηνή που μεταξύ των άλλων περιέχει διαδοχικά επικαλυπτόμενα, γνωστά στο θεατή στοιχεία, όπως πχ. τα σανιδια ενός φράχτη, έχουμε δώσει αμέσως την ένδειξη του βάθους. Ο Bresson χρησιμοποιεί αυτή την τεχνική στη γνωστή φωτογραφία του με τους σοβιετικούς στρατιώτες και το παιδάκι που ξεπροβάλει στο πρώτο πλάνο.

Στη φωτογραφία με τον τρούλο του καθεδρικού ναού της Φλωρεντίας που παρουσιάζω στην αρχή του κειμένου, το μόνο στοιχείο που μπορεί να δώσει μιά μικρή ένδειξη βάθους είναι η επικάλυψη που δημιουργείται από τις στέγες των κτισμάτων.

 

ΟΜΙΧΛΗ ΚΑΙ ΚΑΤΑΧΝΙΑ

Μερικά φυσικά φαινόμενα επηρεάζουν το φως, την λαμπρότητα, την απόχρωση, την ευκρίνεια των αντικειμένων της εικόνας μας κατά βάθος. Γενικά, οτιδήποτε επηρεάζει και μπλοκάρει την κανονική οπτική διαπερατότητα του αέρα μας, μπορεί να επηρεάσει την όψη των αντικειμένων κατά την τρίτη διάσταση, το βάθος. Δηλαδή όσο απομακρύνονται τα αντικείμενα από το θεατή, τόσο διαφοροποιούνται τα παραπάνω χαρακτηριστικά.

.. the pride of independence is gone..

Ένα από αυτά είναι η ομίχλη, και επειδή είναι ίσως το πιό διαδεδομένο, θα αναφερθώ σ αυτήν. Όλα όμως ισχύουν με παρόμοιους τρόπους και με άλλα φαινόμενα (καταχνιά, καπνός κλπ).

Το χαρακτηριστικό της ομίχλης είναι πως μπλοκάρει το φως σε βάθος. Όσο πιό απομακρυσμένο είναι ένα αντικείμενο από το θεατή, τόσο πιό ασαφές, άτονο γίνεται. Αυτό το γνωρίζει ο εγκέφαλός μας καλά, από την εμπειρία του από το φυσικό κόσμο.

Tilt and shoot

Βλέποντας λοιπόν κάποιος μιά σκηνή με ομίχλη, αμέσως αυτόματα ερμηνεύει τα αντικείμενα της εικόνας ως εξής: Αυτά που είναι καθαρά και καλά τονισμένα είναι κοντά. Αυτά που είναι πιό άτονα και λιγότερο ευκρινή είναι μακριά. Όσο πιό άτονα και λιγότερο ευκρινή είναι, τόσο πιό μακριά βρίσκονται. Ο θεατής έχει σαφέστατη αίσθηση του εμπρος και του πίσω, των αποστάσεων. Δεν χρειάζονται ούτε γραμμές, ούτε συσχετισμοί, ούτε επικαλύψεις.

ΣΥΝΔΥΑΣΜΟΙ ΤΩΝ ΠΑΡΑΠΑΝΩ

Φυσικά, στον πραγματικό κόσμο μας, αυτά που συμβαίνουν μπορεί να είναι συνδυασμοί μερικών ή όλων από τα παραπάνω.

Στην πράξη, δημιουργώντας μιά σύνθεση, θα έχουμε πιθανώς και κάποιες συγκλίνουσες γραμμές, και εμπρός – πίσω συσχετισμούς, και επικαλύψεις και ίσως ομίχλη. Στο χέρι μας είναι να αξιοποιήσουμε δημιουργικά όλες αυτές τις τεχνικές για να δώσουμε την προσωπική μας πινελιά στην εικόνα μας και να δημιουργήσουμε ένα μικρό αριστούργημα, άξιο προσοχής και απόλαυσης του κοινού μας.

Στην παρακάτω φωτογραφία έχουμε συνδυασμό κάποιων γραμμών, εμπρός πίσω συσχετισμού κλπ.

Better left.. What do you think?

 

Συνοψίζοντας, σαν δημιουργικοί φωτογράφοι, εφόσον θέλουμε να δώσουμε την τρίτη διάσταση στη φωτογραφία μας, μπορούμε να αξιοποιήσουμε τις εγκεφαλικές δυνατότητες και εμπειρίες των θεατών μας, χρησιμοποιώντας κάποια από τις παρακάτω τεχνικές

Συγκλίνουσες γραμμές – σημεία φυγής

Εμπρός - πίσω συσχετισμοί

Επικάλυψη διαδοχικών στοιχείων

Ομίχλη και καταχνιά

Συνδυασμοί των παραπάνω

 

καλές και δημιουργικές λήψεις

Ανδρέας Ζέρβας, 19/9/2010