Andzer Photography

because open eyes matters...

Στο φως ή στο σκοτάδι?

Στο φως ή στο σκοτάδι?

της Μαρίας Ζέρβα-Θεοδώρου

«IF IT MAKES YOU LAUGH, IF IT MAKES YOU CRY, IF IT RIPS OUT YOUR HEART, THAT’S A GOOD PICTURE»

----EDDIE ADAMS, PULITZER PRIZE-WINNING PHOTOJOURNALIST

Zerma

  

Καιρό τώρα ψάχνω ένα φως. Ένα φως για να με οδηγήσει. Να με οδηγήσει έξω από το ναρκοπέδιο που στήθηκε γύρω μου. Δεν είναι εύκολο να το εντοπίσω, κρύβομαι από τον κόσμο, κρύβομαι από μένα... Γύρω μου σκοτάδι, ημίφως στην καλύτερη περίπτωση. Ψάχνω να βρω μια γωνιά να ακουμπήσω τα όνειρά μου...

Και περνά ο καιρός, μπορεί να είναι αυτός μήνες ή χρόνια. Όταν ζεις στο σκοτάδι και συνηθίζεις να μένεις πολλές ώρες της ημέρας εκεί μόνος σου, το παραμικρό φως που θα μπει, το λιγότερο, θα σε ξαφνιάσει. Είσαι τόσο χωμένος μέσα στο σκοτάδι που δεν αντέχεις να βλέπεις τον εαυτό σου στον καθρέφτη ή μπορεί και να μην θέλεις να τον δεις!

 

Κάποια μέρα, φαίνεται ότι η ανάγκη «εξόδου προς το φως» έχει ωριμάσει πια μέσα μου, κάθομαι μπροστά στην οθόνη του υπολογιστή, ανοίγω τα παλιά άλμπουμ με τις φωτογραφίες της παιδικής μου ηλικίας και αρχίζω να σκανάρω αποσπασματικά κάποιες! Ασπρόμαυρες φωτογραφίες που αντανακλούν το φως της ζωής! Εδώ είμαι σκέφτομαι.... Περνώ απίστευτες ώρες μπροστά στην οθόνη.... μαγεύομαι, ξεχνιέμαι, μεταφέρομαι σε άλλη διάσταση. Μακριά από το σκοτάδι του μυαλού...... και σιγά σιγά βλέπω μια αχτίδα φωτός.

Κάποιο βράδυ ... πρωί μάλλον, όταν πια πηγαίνω για ύπνο, ονειρεύομαι μια μαύρη πεταλούδα. Ύστερα η πεταλούδα ανοίγει τα φτερά της, αρχίζει να αλλάζει χρώμα και να ντύνεται στα χρώματα του ουράνιου τόξου και ξαφνικά ... πετά ψηλά!

Ο φυσικός μου χώρος είναι σε μια θάλασσα, σε μια λίμνη, σε ένα ποτάμι έστω... Το μόνο όμως που έχω διαθέσιμο αυτή τη στιγμή είναι μια .... θάλασσα από "αποτυπώματα ζωής" .... φωτογραφίες δικές μου και άλλες που άφησε παρακαταθήκη ένας καλλιτέχνης της φωτογραφίας και της ζωής, ο πατέρας μου.

Και το "μικρόβιο" της φωτογραφίας κλεισμένο σ' ένα ντουλαπάκι του μυαλού μου!

Η φωτογραφία ήταν πάντα για μένα οικογενειακή υπόθεση... Ήταν πάντα δίπλα μου, ήταν η καθημερινότητά μου. Δεν με άφηνε αδιάφορη, το αντίθετο μου ασκούσε πάντα μια έλξη, την έλξη όμως του θεατή, άντε και μιας αποσπασματικής ενασχόλησης. Το ενδιαφέρον μου σταματούσε να γεύομαι τις δημιουργικές στιγμές των ειδικών. Ήμουν όμως, θα’ λεγα, καλός παρατηρητής και αυτό νομίζω ήταν χρήσιμο για την καλλιέργεια της «φωτογραφικής ματιάς».  

Ούτε εγώ η ίδια υποπτευόμουν ότι κάποια στιγμή, ......τώρα, θα ξεπηδούσε στην επιφάνεια και θα με έπαιρνε μαζί της σε ένα μαγικό χορό! Ότι θα έβρισκα ένα απάνεμο λιμάνι ... στη φωτογραφία, ένα μέρος να ακουμπήσω και να εκφράσω τις σκέψεις μου και τα συναισθήματά μου. Ποτέ δεν φανταζόμουν ότι θα παθιαζόμουν τόσο πολύ. Ότι θα μου γινόταν σχεδόν εμμονή και θα έψαχνα, με την ορμή του «ερασιτέχνη», οτιδήποτε αφορά στην τέχνη αυτή. Διαβάζω μανιωδώς «βασικές τεχνικές, φωτογραφική ματιά, κατάλληλο φως, σύνθεση, προσεγμένη έκθεση, λήψη, επεξεργασία...».

Όπως έγιναν τα πράγματα, ας κάνουμε κάτι για την ψυχή μας αυτή τη στιγμή, που όλα γύρω γκρεμίζονται! 

Ας ψάξει ο καθένας μας να βρει διέξοδο....στο φως, στην τέχνη του φωτός, εγώ τη βρήκα!

Η ζωή δεν είναι αυτή που έζησε κανείς, αλλά αυτή που θυμάται και όπως τη θυμάται για να τη διηγηθεί, με λέξεις ή με εικόνες! Οι εικόνες διηγούνται τα σπουδαιότερα γεγονότα της ζωής μας και εικονογραφούν τα πιο σημαντικά για τον καθένα από μας.

Η εικόνα, η φωτογραφία... καταφέρνει να μας παρασύρει σε ένα φανταστικό ταξίδι, στην «χώρα»... που ο ήλιος δεν δύει ποτέ.

Καλώς ήρθατε στον κόσμο που βασιλεύει το φως!

 

Αθήνα, 20 Μαϊου 2013

 

 ΥΓ. Σκόρπιες λέξεις... συνθέτουν μια άποψη, σκόρπιες φωνές ...παραπέμπουν στη ζωή,

      σκόρπιες εικόνες ... συνθέτουν τη ζωή!